فهرست غزلیات

غزل شماره ۱ — اَلا یا اَیُّها الساقی اَدِر کأساً وَ ناولها
غزل شماره ۲ — صلاح کار کجا و من خراب کجا
غزل شماره ۳ — اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
غزل شماره ۴ — صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
غزل شماره ۵ — دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را
غزل شماره ۶ — به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
غزل شماره ۷ — صوفی بیا که آینه صافیست جام را
غزل شماره ۸ — ساقیا برخیز و در ده جام را
غزل شماره ۹ — رونق عهد شبابست دگر بستان را
غزل شماره ۱۰ — دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
غزل شماره ۱۱ — ساقی به نور باده برافروز جام ما
غزل شماره ۱۲ — ‌ ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
غزل شماره ۱۳ — می دمد صبح و کِلَّه بست سحاب
غزل شماره ۱۴ — گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
غزل شماره ۱۵ — ‌ ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
غزل شماره ۱۶ — خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
غزل شماره ۱۷ — سینه‌ام از آتش دل در غم جانانه بسوخت
غزل شماره ۱۸ — ساقیا آمدن عید مبارک بادت
غزل شماره ۱۹ — ‌ ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
غزل شماره ۲۰ — روزه یکسو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
غزل شماره ۲۱ — دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
غزل شماره ۲۲ — چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
غزل شماره ۲۳ — خیال روی تو در هر طریق همره ماست
غزل شماره ۲۴ — مطلب طاعت و پیمان و صلاح ازمن مست
غزل شماره ۲۵ — شکفته شد گل خمری و گشت بلبل مست
غزل شماره ۲۶ — زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
غزل شماره ۲۷ — در، دیر مغان آمد یارم قدحی در دست
غزل شماره ۲۸ — به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
غزل شماره ۲۹ — ما را زخیال تو چه پروای شراب است
غزل شماره ۳۰ — زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
غزل شماره ۳۱ — آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشبست
غزل شماره ۳۲ — خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
غزل شماره ۳۳ — خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتست
غزل شماره ۳۴ — رواق منظر چشم من آشیانه تست
غزل شماره ۳۵ — برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست
غزل شماره ۳۶ — تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
غزل شماره ۳۷ — بیا که قصر امل سخت سست بنیادست
غزل شماره ۳۸ — بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
غزل شماره ۳۹ — باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است
غزل شماره ۴۰ — المنة لله که در میکده باز است
غزل شماره ۴۱ — اگر چه باده فرح بخش و باد گل ‌بیزست
غزل شماره ۴۲ — حال دل با تو گفتنم هوس است
غزل شماره ۴۳ — صبح بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوشست
غزل شماره ۴۴ — کنون که بر کف گل جام باده صافست
غزل شماره ۴۵ — درین زمانه رفیقی که خالی از خللست
غزل شماره ۴۶ — گل در بر و می در کف و معشوق به کامست
غزل شماره ۴۷ — به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
غزل شماره ۴۸ — صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
غزل شماره ۴۹ — روضه خُلد بَرین خلوت درویشان است
غزل شماره ۵۰ — به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
غزل شماره ۵۱ — لعل سیراب به خون تشنه لب یار منست
غزل شماره ۵۲ — روزگاریست که سودای بتان دین منست
غزل شماره ۵۳ — منم که گوشه میخانه خانقاه من است
غزل شماره ۵۴ — ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
غزل شماره ۵۵ — خم زلف تو دام کفر و دین است
غزل شماره ۵۶ — دل سراپرده محبّت اوست
غزل شماره ۵۷ — آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست
غزل شماره ۵۸ — سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
غزل شماره ۵۹ — دارم امید عاطفتی از جانب دوست
غزل شماره ۶۰ — آن پیک نامه بر که رسید از دیار دوست
غزل شماره ۶۱ — صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
غزل شماره ۶۲ — مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
غزل شماره ۶۳ — روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
غزل شماره ۶۴ — اگر چه عرض ادب پیش یار بی‌ادبی ست
غزل شماره ۶۵ — خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
غزل شماره ۶۶ — بنال بلبل اگر با مَنَت سَر یاریست
غزل شماره ۶۷ — یارب این شمع دل افروز زکاشانه کیست
غزل شماره ۶۸ — ماهم این هفته شُد از شهر و به چشمم سالیست
غزل شماره ۶۹ — کس نیست که افتاده‌ی آن زلف دوتا نیست
غزل شماره ۷۰ — مردُمِ دیده ما جُز به رُخَت ناظر نیست
غزل شماره ۷۱ — زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
غزل شماره ۷۲ — بحریست بحر عشق که هیچش کناره نیست
غزل شماره ۷۳ — روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
غزل شماره ۷۴ — حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
غزل شماره ۷۵ — خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
غزل شماره ۷۶ — جز آستان توام در جهان پناهی نیست
غزل شماره ۷۷ — بلبلی برگِ گلی خوش رنگ درِ منقار داشت
غزل شماره ۷۸ — دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
غزل شماره ۷۹ — کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
غزل شماره ۸۰ — عیب رندان مکُن ای زاهد پاکیزه سرشت
غزل شماره ۸۱ — صبحدم مرغ چمن با گلِ نوخاسته گفت
غزل شماره ۸۲ — آن تُرکِ پری چهره که دوش از بر ما رفت
غزل شماره ۸۳ — گر ز دست زُلف مشکینت خطایی رفت رفت
غزل شماره ۸۴ — ساقی بیا که یار ز رخ پرده بر گرفت
غزل شماره ۸۵ — شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
غزل شماره ۸۶ — ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
غزل شماره ۸۷ — حُسنَت به اتّفاقِ ملاحت جهان گرفت
غزل شماره ۸۸ — شنیده‌ام سُخنی خوش که پیر کنعان گُفت
غزل شماره ۸۹ — یا رَب سببی ساز که یارم به سلامت
غزل شماره ۹۰ — ‌ ای هُدهُد صبا به سبا می‌فرستمت
غزل شماره ۹۱ — ‌ ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
غزل شماره ۹۲ — میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
غزل شماره ۹۳ — چه لطف بود که ناگاه رشحهِ قلمت
غزل شماره ۹۴ — زان یارِ دلنوازم شکریست با شکایت
غزل شماره ۹۵ — مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت
غزل شماره ۹۶ — درد ما را نیست درمان الغیاث
غزل شماره ۹۷ — تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
غزل شماره ۹۸ — اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
غزل شماره ۹۹ — دل من در هوای روی فرُّخ
غزل شماره ۱۰۰ — دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد
غزل شماره ۱۰۱ — شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
غزل شماره ۱۰۲ — دوش آگهی ز یارِ سفرکرده داد باد
غزل شماره ۱۰۳ — روز وصل دوستداران یاد باد
غزل شماره ۱۰۴ — جمالت آفتاب هر نظر باد
غزل شماره ۱۰۵ — صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
غزل شماره ۱۰۶ — تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
غزل شماره ۱۰۷ — حُسن تو همیشه در فزون باد
غزل شماره ۱۰۸ — خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
غزل شماره ۱۰۹ — دیرست که دلدار پیامی نفرستاد
غزل شماره ۱۱۰ — پیرانه سرم عشقِ جوانی به سر افتاد
غزل شماره ۱۱۱ — عکس روی تو چو در آینهِ جام اُفتاد
غزل شماره ۱۱۲ — آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
غزل شماره ۱۱۳ — بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
غزل شماره ۱۱۴ — همای اوج سعادت به دام ما افتد
غزل شماره ۱۱۵ — درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
غزل شماره ۱۱۶ — کسی که حسنِ خطِ دوست در نظر دارد
غزل شماره ۱۱۷ — دل ما به دورِ رویش ز چمن فراغ دارد
غزل شماره ۱۱۸ — آن کس که به دست جام دارد
غزل شماره ۱۱۹ — دلی که غیب نمایست و جام جم دارد
غزل شماره ۱۲۰ — بُتی دارم که گِردِ گل ز سنبل سایه بان دارد
غزل شماره ۱۲۱ — هر آن کو خاطِری مجموع و یاری نازنین دارد
غزل شماره ۱۲۲ — هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
غزل شماره ۱۲۳ — مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
غزل شماره ۱۲۴ — آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
غزل شماره ۱۲۵ — شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
غزل شماره ۱۲۶ — جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
غزل شماره ۱۲۷ — روشنی طلعت تو ماه ندارد
غزل شماره ۱۲۸ — نیست در شهر نگاری که دلِ ما ببرد
غزل شماره ۱۲۹ — اگر نه باده غمِ دل ز یاد ما ببرد
غزل شماره ۱۳۰ — سحر بلبُل حکایت با صبا کرد
غزل شماره ۱۳۱ — بیا که تُرک فلک خوان روزه غارت کرد
غزل شماره ۱۳۲ — به آب روشن می عارفی طهارت کرد
غزل شماره ۱۳۳ — صوفی نهاد دام و سر حقّه باز کرد
غزل شماره ۱۳۴ — بلبلی خون جگر خورد و گلی حاصل کرد
غزل شماره ۱۳۵ — چو باد عَزم سر کویِ یار خواهم کرد
غزل شماره ۱۳۶ — دست در حلقه‌ی آن زلف دوتا نتوان کرد
غزل شماره ۱۳۷ — دل از من بُرد و روی از من نهان کرد
غزل شماره ۱۳۸ — یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد
غزل شماره ۱۳۹ — رو بر رهش نهادم و بر من گُذر نکرد
غزل شماره ۱۴۰ — دلبر برفت و دلشُدگان را خبر نکرد
غزل شماره ۱۴۱ — دیدی ای دل که غمِ عشق دگر بار چه کرد
غزل شماره ۱۴۲ — دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
غزل شماره ۱۴۳ — سالها دل طلب جام جم از ما میکرد
غزل شماره ۱۴۴ — به سرّ جامِ جم آنگه نظر توانی کرد
غزل شماره ۱۴۵ — چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
غزل شماره ۱۴۶ — صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آورد
غزل شماره ۱۴۷ — بَریدِ باد صبا دوشم آگهی آورد
غزل شماره ۱۴۸ — یارم چو قدح به دست گیرد
غزل شماره ۱۴۹ — دلم جز مِهرِ مَهرویان طریقی بر نمی گیرد
غزل شماره ۱۵۰ — ساقی ار باده ازین دست به جام اندازد
غزل شماره ۱۵۱ — دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی ارزد
غزل شماره ۱۵۲ — در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دم زد
غزل شماره ۱۵۳ — سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد
غزل شماره ۱۵۴ — راهی بزن که آهی بر سازِ آن توان زد
غزل شماره ۱۵۵ — اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
غزل شماره ۱۵۶ — به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
غزل شماره ۱۵۷ — هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
غزل شماره ۱۵۸ — من و انکار شراب؟ این چه حکایت باشد!
غزل شماره ۱۵۹ — نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
غزل شماره ۱۶۰ — خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
غزل شماره ۱۶۱ — کی شعر ِتر انگیزد خاطر که حزین باشد
غزل شماره ۱۶۲ — خوش آمد گُل وز آن خوش تر نباشد
غزل شماره ۱۶۳ — گل بی رُخ یار خوش نباشد
غزل شماره ۱۶۴ — نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
غزل شماره ۱۶۵ — مرا مِهرِ سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
غزل شماره ۱۶۶ — روز هجران و شب فُرقت یار آخر شد
غزل شماره ۱۶۷ — ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
غزل شماره ۱۶۸ — گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
غزل شماره ۱۶۹ — یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
غزل شماره ۱۷۰ — زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
غزل شماره ۱۷۱ — دوش از جنابِ آصف پیک بشارت آمد
غزل شماره ۱۷۲ — عشق تو نهال حیرت آمد
غزل شماره ۱۷۳ — در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
غزل شماره ۱۷۴ — مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
غزل شماره ۱۷۵ — صبا به تهنیت پیر می فروش آمد
غزل شماره ۱۷۶ — سحرم دولت بیدار به بالین آمد
غزل شماره ۱۷۷ — نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
غزل شماره ۱۷۸ — هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
غزل شماره ۱۷۹ — رسید مژده که ایّام غم نخواهد ماند
غزل شماره ۱۸۰ — ‌ ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
غزل شماره ۱۸۱ — بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
غزل شماره ۱۸۲ — حسب حالی ننوشتیم و شد ایّامی چند
غزل شماره ۱۸۳ — دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند
غزل شماره ۱۸۴ — دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند
غزل شماره ۱۸۵ — نقدها را بُوَد آیا که عیاری گیرند
غزل شماره ۱۸۶ — گر مِی فروش حاجت رندان روا کند
غزل شماره ۱۸۷ — دلا بسوز که سوزِ تو کارها بکند
غزل شماره ۱۸۸ — مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کُند
غزل شماره ۱۸۹ — طایر دولت اگر بار گذاری بکند
غزل شماره ۱۹۰ — کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
غزل شماره ۱۹۱ — آن کیست کز روی کَرم با من وفاداری کند
غزل شماره ۱۹۲ — سرو چمانِ من چرا، میل چمن نمیکند
غزل شماره ۱۹۳ — در نظربازی ما بی خبران حیرانند
غزل شماره ۱۹۴ — سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند
غزل شماره ۱۹۵ — غلام نرگسِ مستِ تو تاجدارانند
غزل شماره ۱۹۶ — آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
غزل شماره ۱۹۷ — شاهدان گر دلبری زین سان کنند
غزل شماره ۱۹۸ — گفتم کِی اَم دهان و لبت کامران کنند؟
غزل شماره ۱۹۹ — واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند
غزل شماره ۲۰۰ — دانی که چنگ و عود چه تقریر میکنند
غزل شماره ۲۰۱ — شراب بی غش و ساقی خوش دو دامِ رهند
غزل شماره ۲۰۲ — بوَد آیا، که در میکده‌ها بگشایند
غزل شماره ۲۰۳ — سالها دفتر ما در گرو صهبا بود
غزل شماره ۲۰۴ — یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
غزل شماره ۲۰۵ — تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
غزل شماره ۲۰۶ — پیش از اینت بیش ازین، اندیشه عُشّاق بود
غزل شماره ۲۰۷ — یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
غزل شماره ۲۰۸ — خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود
غزل شماره ۲۰۹ — قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
غزل شماره ۲۱۰ — دوش در حلقه‌ی ما صحبت گیسوی تو بود
غزل شماره ۲۱۱ — دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
غزل شماره ۲۱۲ — یک دو جامم دی سحرگه اتّفاق افتاده بود
غزل شماره ۲۱۳ — گوهر مخزن اسرار همانست که بود
غزل شماره ۲۱۴ — دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
غزل شماره ۲۱۵ — به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود
غزل شماره ۲۱۶ — آن یار کزوُ خانه ما جایِ پری داشت
غزل شماره ۲۱۷ — مسلمانان مرا وقتی دلی بود
غزل شماره ۲۱۸ — در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بوَد
غزل شماره ۲۱۹ — کنون که در چمن آمد گُل از عدم به وجود
غزل شماره ۲۲۰ — از دیده خون دل همه بر روی ما رود
غزل شماره ۲۲۱ — چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
غزل شماره ۲۲۲ — از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
غزل شماره ۲۲۳ — هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
غزل شماره ۲۲۴ — خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
غزل شماره ۲۲۵ — ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرود
غزل شماره ۲۲۶ — ترسم که اشک بر غم ما پرده در شود
غزل شماره ۲۲۷ — گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
غزل شماره ۲۲۸ — گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
غزل شماره ۲۲۹ — بخت از دهان دوست نشانم نمی دهد
غزل شماره ۲۳۰ — اگر به باده مشکین دلم کشد، شاید
غزل شماره ۲۳۱ — گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید
غزل شماره ۲۳۲ — بر سر آنم که گر ز دست برآید
غزل شماره ۲۳۳ — دست از طلب ندارم تا کام من برآید
غزل شماره ۲۳۴ — چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
غزل شماره ۲۳۵ — زهی خجسته زمانی که یار بازآید
غزل شماره ۲۳۶ — اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
غزل شماره ۲۳۷ — نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید
غزل شماره ۲۳۸ — جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
غزل شماره ۲۳۹ — رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
غزل شماره ۲۴۰ — ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
غزل شماره ۲۴۱ — معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
غزل شماره ۲۴۲ — بیا که رایت منصور پادشاه رسید
غزل شماره ۲۴۳ — بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
غزل شماره ۲۴۴ — معاشران گِرِه از زلف یار باز کنید
غزل شماره ۲۴۵ — الا ای طوطی گویای اسرار
غزل شماره ۲۴۶ — عید است و آخر گل و یاران در انتظار
غزل شماره ۲۴۷ — صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
غزل شماره ۲۴۸ — ‌ ای صبا نِکهتی از کوی فلانی به من آر
غزل شماره ۲۴۹ — ‌ ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
غزل شماره ۲۵۰ — روی بنما و وجود خودم از یاد ببر
غزل شماره ۲۵۱ — شب وصل است و طی شد نامه هجر
غزل شماره ۲۵۲ — گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر
غزل شماره ۲۵۳ — ‌ ای خرّم از فروغ رُخت لاله زار عمر
غزل شماره ۲۵۴ — دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
غزل شماره ۲۵۵ — یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور
غزل شماره ۲۵۶ — نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
غزل شماره ۲۵۷ — روی بنما و مرا گو که دل از جان برگیر
غزل شماره ۲۵۸ — هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
غزل شماره ۲۵۹ — منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
غزل شماره ۲۶۰ — ‌ ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
غزل شماره ۲۶۱ — درآ که در دل خسته توان درآید باز
غزل شماره ۲۶۲ — حال خونین دلان که گوید باز
غزل شماره ۲۶۳ — بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
غزل شماره ۲۶۴ — خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز
غزل شماره ۲۶۵ — برنیامد از تمنّای لبت کامم هنوز
غزل شماره ۲۶۶ — دلم ربوده لولی وشی ست شورانگیز
غزل شماره ۲۶۷ — ‌ ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
غزل شماره ۲۶۸ — گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
غزل شماره ۲۶۹ — دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
غزل شماره ۲۷۰ — درد عشقی کشیده ام که مُپرس
غزل شماره ۲۷۱ — دارم از زلف سیاهش گله چندان که مُپرس
غزل شماره ۲۷۲ — بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش
غزل شماره ۲۷۳ — اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش
غزل شماره ۲۷۴ — به دور لاله قدح گیر و بی ریا میباش
غزل شماره ۲۷۵ — صوفی گلی بچین و مُرقّع به خار بخش
غزل شماره ۲۷۶ — باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
غزل شماره ۲۷۷ — فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش
غزل شماره ۲۷۸ — شراب تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش
غزل شماره ۲۷۹ — خوشا شیراز و وضع بی مثالش
غزل شماره ۲۸۰ — چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
غزل شماره ۲۸۱ — یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش
غزل شماره ۲۸۲ — ببرد از من قرار و طاقت و هوش
غزل شماره ۲۸۳ — سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
غزل شماره ۲۸۴ — هاتفی از گوشه میخانه دوش
غزل شماره ۲۸۵ — در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
غزل شماره ۲۸۶ — دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
غزل شماره ۲۸۷ — ‌ ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
غزل شماره ۲۸۸ — کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
غزل شماره ۲۸۹ — مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
غزل شماره ۲۹۰ — دلم رمیده شد و غافلم من درویش
غزل شماره ۲۹۱ — ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
غزل شماره ۲۹۲ — قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
غزل شماره ۲۹۳ — بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
غزل شماره ۲۹۴ — در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
غزل شماره ۲۹۵ — سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
غزل شماره ۲۹۶ — طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف
غزل شماره ۲۹۷ — زبان خامه ندارد سر بیان فراق
غزل شماره ۲۹۸ — مقام امن و می بی غش و رفیق شفیق
غزل شماره ۲۹۹ — اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
غزل شماره ۳۰۰ — هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک
غزل شماره ۳۰۱ — ‌ ای دل ریش مرا با لب تو حقّ نمک
غزل شماره ۳۰۲ — خوش خبر باشی ای نسیم شمال
غزل شماره ۳۰۳ — شَمَمت روحِ وَدادٍ وَ شَمتُ برق وصال
غزل شماره ۳۰۴ — دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
غزل شماره ۳۰۵ — به عهد گل شدم از توبه شراب خجل
غزل شماره ۳۰۶ — اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
غزل شماره ۳۰۷ — هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
غزل شماره ۳۰۸ — ‌ ای رُخت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیل
غزل شماره ۳۰۹ — عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام
غزل شماره ۳۱۰ — مرحبا طایر فرّخ پی فرخنده پیام
غزل شماره ۳۱۱ — عاشق روی جوانی خوش نوخاسته ام
غزل شماره ۳۱۲ — بُشری اِذَ السَّلامَهُ حَلَّت بذی سَلَم
غزل شماره ۳۱۳ — باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم
غزل شماره ۳۱۴ — دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
غزل شماره ۳۱۵ — به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
غزل شماره ۳۱۶ — زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
غزل شماره ۳۱۷ — فاش میگویم و از گفته خود دلشادم
غزل شماره ۳۱۸ — مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم
غزل شماره ۳۱۹ — سالها پیروی مذهب رندان کردم
غزل شماره ۳۲۰ — دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
غزل شماره ۳۲۱ — هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدُم
غزل شماره ۳۲۲ — خیال روی تو در کارگاه دیده کشیدم
غزل شماره ۳۲۳ — ز دست کوته خود زیر بارم
غزل شماره ۳۲۴ — گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
غزل شماره ۳۲۵ — گر دست دهد خاک کف پای نگارم
غزل شماره ۳۲۶ — در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم
غزل شماره ۳۲۷ — مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
غزل شماره ۳۲۸ — من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم
غزل شماره ۳۲۹ — جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
غزل شماره ۳۳۰ — تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
غزل شماره ۳۳۱ — به تیغم گر کشد دستش نگیرم
غزل شماره ۳۳۲ — مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
غزل شماره ۳۳۳ — نماز شام غریبان چو گریه آغازم
غزل شماره ۳۳۴ — گر دست رسد در خم گیسوی تو بازم
غزل شماره ۳۳۵ — در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
غزل شماره ۳۳۶ — مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
غزل شماره ۳۳۷ — چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
غزل شماره ۳۳۸ — من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
غزل شماره ۳۳۹ — خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
غزل شماره ۳۴۰ — گرچه از آتش دل چون خُم می در جوشم
غزل شماره ۳۴۱ — گر من از سرزنش مدّعیان اندیشم
غزل شماره ۳۴۲ — حجاب چهره جان میشود غبار تنم
غزل شماره ۳۴۳ — چل سال رفت و بیش که من لاف میزنم
غزل شماره ۳۴۴ — عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم
غزل شماره ۳۴۵ — بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
غزل شماره ۳۴۶ — من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
غزل شماره ۳۴۷ — صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
غزل شماره ۳۴۸ — دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
غزل شماره ۳۴۹ — دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
غزل شماره ۳۵۰ — به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
غزل شماره ۳۵۱ — حاشا که من به موسم گل ترکِ می کنم
غزل شماره ۳۵۲ — روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم
غزل شماره ۳۵۳ — من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم
غزل شماره ۳۵۴ — به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
غزل شماره ۳۵۵ — حالیا مصلحت وقت در آن می بینم
غزل شماره ۳۵۶ — اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم
غزل شماره ۳۵۷ — در خرابات مغان نور خدا میبینم
غزل شماره ۳۵۸ — غم زمانه که هیچش کران نمیبینم
غزل شماره ۳۵۹ — خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم
غزل شماره ۳۶۰ — گر ازین منزل ویران به سوی خانه روم
غزل شماره ۳۶۱ — آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
غزل شماره ۳۶۲ — دیدار شد میّسر و بوس و کنار هم
غزل شماره ۳۶۳ — دردم از یارست و درمان نیز هم
غزل شماره ۳۶۴ — ما بی غمان مست دل از دست داده ایم
غزل شماره ۳۶۵ — عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
غزل شماره ۳۶۶ — ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم
غزل شماره ۳۶۷ — فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
غزل شماره ۳۶۸ — خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
غزل شماره ۳۶۹ — ما ز یاران چشم یاری داشتیم
غزل شماره ۳۷۰ — صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم
غزل شماره ۳۷۱ — ما درس سحر در سر میخانه نهادیم
غزل شماره ۳۷۲ — بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
غزل شماره ۳۷۳ — خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
غزل شماره ۳۷۴ — بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
غزل شماره ۳۷۵ — صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
غزل شماره ۳۷۶ — دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
غزل شماره ۳۷۷ — ما برآریم شبی دست و دعایی بکنیم
غزل شماره ۳۷۸ — ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
غزل شماره ۳۷۹ — سرم خوش است و به بانگ بلند میگویم
غزل شماره ۳۸۰ — بارها گفته ام و بار دگر میگویم
غزل شماره ۳۸۱ — گر چه ما بندگان پادشهیم
غزل شماره ۳۸۲ — فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
غزل شماره ۳۸۳ — چندان که گفتم غم با طبیبان
غزل شماره ۳۸۴ — می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
غزل شماره ۳۸۵ — یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
غزل شماره ۳۸۶ — خدا را کم نشین با خرقه پوشان
غزل شماره ۳۸۷ — شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان
غزل شماره ۳۸۸ — بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن
غزل شماره ۳۸۹ — چو گل هر دم به بویت جامه بر تن
غزل شماره ۳۹۰ — افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
غزل شماره ۳۹۱ — خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن
غزل شماره ۳۹۲ — دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
غزل شماره ۳۹۳ — منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
غزل شماره ۳۹۴ — ‌ ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن
غزل شماره ۳۹۵ — گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن
غزل شماره ۳۹۶ — صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن
غزل شماره ۳۹۷ — ز در درا و شبستان ما منوّر کن
غزل شماره ۳۹۸ — ‌ ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
غزل شماره ۳۹۹ — کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
غزل شماره ۴۰۰ — بالا بلند عشوه گر نقش باز من
غزل شماره ۴۰۱ — چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
غزل شماره ۴۰۲ — نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مهرو ببین
غزل شماره ۴۰۳ — شراب لعل کش و روی مه جبینان بین
غزل شماره ۴۰۴ — می فکن بر صف رندان نظری بهتر ازین
غزل شماره ۴۰۵ — به جان پیر خرابات و حقّ نعمت او
غزل شماره ۴۰۶ — گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
غزل شماره ۴۰۷ — مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
غزل شماره ۴۰۸ — ‌ ای آفتاب آینه دار جمال تو
غزل شماره ۴۰۹ — ‌ ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
غزل شماره ۴۱۰ — ‌ ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
غزل شماره ۴۱۱ — تاب بنفشه می دهد طرّه مشک سای تو
غزل شماره ۴۱۲ — مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
غزل شماره ۴۱۳ — خطّ عذار یار که بگرفت ماه ازو
غزل شماره ۴۱۴ — گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار کو
غزل شماره ۴۱۵ — ‌ ای پیک راستان خبر یار ما بگو
غزل شماره ۴۱۶ — خنک نسیم معنبر شمامه دل خواه
غزل شماره ۴۱۷ — عیشم مدام است، از لعل دلخواه
غزل شماره ۴۱۸ — گر تیغ بارد، در کوی آن ماه
غزل شماره ۴۱۹ — وصال او ز عمر جاودان به
غزل شماره ۴۲۰ — ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه؟
غزل شماره ۴۲۱ — در سرای مغان رفته بود و آب زده
غزل شماره ۴۲۲ — ‌ ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای
غزل شماره ۴۲۳ — دوش رفتم به در میکده خواب آلوده
غزل شماره ۴۲۴ — از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
غزل شماره ۴۲۵ — دامن کشان همیشد در شرب زرکشیده
غزل شماره ۴۲۶ — از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه
غزل شماره ۴۲۷ — چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
غزل شماره ۴۲۸ — سحرگاهان که مخمور شبانه
غزل شماره ۴۲۹ — ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
غزل شماره ۴۳۰ — به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
غزل شماره ۴۳۱ — لبش میبوسم و در میکشم مِی
غزل شماره ۴۳۲ — مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
غزل شماره ۴۳۳ — ‌ ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
غزل شماره ۴۳۴ — ‌ ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
غزل شماره ۴۳۵ — با مدّعی مگویید اسرار عشق و مستی
غزل شماره ۴۳۶ — آن غالیه خط، گر سوی ما نامه نوشتی
غزل شماره ۴۳۷ — ‌ ای قصّه بهشت ز کویت حکایتی
غزل شماره ۴۳۸ — سَبَت سَلمی بِصُدغیها فُؤادی
غزل شماره ۴۳۹ — دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
غزل شماره ۴۴۰ — سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی
غزل شماره ۴۴۱ — چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی
غزل شماره ۴۴۲ — به جان او که گرم دسترس به جان بودی
غزل شماره ۴۴۳ — چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
غزل شماره ۴۴۴ — شهری ست پرظریفان وز هر طرف نگاری
غزل شماره ۴۴۵ — تو را که هر چه مراد است در جهان داری
غزل شماره ۴۴۶ — صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
غزل شماره ۴۴۷ — بیا با ما مَوَرز این کینه داری
غزل شماره ۴۴۸ — ‌ ای که در کوی خرابات مقامی داری
غزل شماره ۴۴۹ — ‌ ای که مهجوری عشّاق روا میداری
غزل شماره ۴۵۰ — روزگاریست که ما را نگران میداری
غزل شماره ۴۵۱ — خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
غزل شماره ۴۵۲ — طفیل هستی عشقند آدمی و پری
غزل شماره ۴۵۳ — ‌ ای که دایم به خویش مغروری
غزل شماره ۴۵۴ — ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی
غزل شماره ۴۵۵ — عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی
غزل شماره ۴۵۶ — نوبهار است در آن کوش که خوش دل باشی
غزل شماره ۴۵۷ — هزار جهد بکردم که یار من باشی
غزل شماره ۴۵۸ — ‌ ای دل آن دم که خراب می گلگون باشی
غزل شماره ۴۵۹ — زین خوش رقم که بر گل رخسار میکشی
غزل شماره ۴۶۰ — سلیمی مَنذَ حَلَّت بالعراقی
غزل شماره ۴۶۱ — کَتَبتُ قصّهِ شوقی و مِدمَعی باکی
غزل شماره ۴۶۲ — یا مَبسَماً یُحاکی درجاً مِنَ الِّلالی
غزل شماره ۴۶۳ — سَلامُ اللهِ ما کَرَّ الَّلیالی
غزل شماره ۴۶۴ — بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
غزل شماره ۴۶۵ — رفتم به باغ صبحدمی تا چِنَم گلی
غزل شماره ۴۶۶ — این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
غزل شماره ۴۶۷ — زان می عشق، کزو پخته شود هر خامی
غزل شماره ۴۶۸ — که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی
غزل شماره ۴۶۹ — اَنَت رَوائِحُ رَندِ الحِمی وَ زادَ غَرامی
غزل شماره ۴۷۰ — سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
غزل شماره ۴۷۱ — ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
غزل شماره ۴۷۲ — َحمَدُ الله عَلی مَعدِلَهِ السُّلطانی
غزل شماره ۴۷۳ — وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
غزل شماره ۴۷۴ — هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی
غزل شماره ۴۷۵ — گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
غزل شماره ۴۷۶ — نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی
غزل شماره ۴۷۷ — دو یارِ زیرک و از بادهِ کهن دومنی
غزل شماره ۴۷۸ — نوش کن جام شراب یک منی
غزل شماره ۴۷۹ — صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
غزل شماره ۴۸۰ — ‌ ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
غزل شماره ۴۸۱ — بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
غزل شماره ۴۸۲ — ‌ ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی
غزل شماره ۴۸۳ — سحرگه رهروی در سرزمینی
غزل شماره ۴۸۴ — تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
غزل شماره ۴۸۵ — ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی
غزل شماره ۴۸۶ — بلبل ز شاخ سرو به گلبانگِ پهلوی
غزل شماره ۴۸۷ — ‌ ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی
غزل شماره ۴۸۸ — سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی
غزل شماره ۴۸۹ — ‌ ای در رُخِ تو پیدا انوار پادشاهی
غزل شماره ۴۹۰ — در همه دیرِ مغان نیست چو من شیدایی
غزل شماره ۴۹۱ — به چشم کردهام ابروی ماه سیمایی
غزل شماره ۴۹۲ — سلامی چو بوی خوش آشنایی
غزل شماره ۴۹۳ — ‌ ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
غزل شماره ۴۹۴ — ‌ ای دل گر از آن چاه زنخدان بدرآیی
غزل شماره ۴۹۵ — مِی خواه و گُل افشان کُن از دَهر چه میجویی