غزل شماره ۴۵۵
عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی ای پسر جام میم ده که به پیری برسی
چه شکرهاست درین شهر که قانع شده اندشاهبازان طریقت به مقام مگسی
لَمَع البَرقُ مِنَ الطّورِ و آنَستُ بِهفَلَعلّی لک آتٍ بِشَهابٍ قَبَس
کاروان رفت و تو در راه کمینگاه بخوابوه که بس بیخبر از غلغل چندین جرسی
بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زنحیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی
تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرمجان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی
چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظیَسّرِ الله طریقاً بکَ یا مُلتَمِسی
نمایش تفسیر
در گذر عمر غافل مانده اید اگر می خواهید به قله های موفقیت صعود کنید از تجربه ی پیران استفاده کنید تا خودتان نیز مانند عمری طولانی و با عزت داشته باشید. خیلی زود گول ظاهر مردم را می خورید و خودتان را کوچک می شمارید. مقامتان بالا می رود و زبانزد خاص و عام می شوید.