غزل شماره ۱۲۲
هر آن که جانب اهل خدا نگه داردخداش در همه حال از بلا نگه دارد
«حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست»که آشنا سخن آشنا نگه دارد
دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پایفرشته ات به دو دست دعا نگه دارد
گرت هواست که معشوق نگسلد پیماننگاه دار سَرِ رشته تا نگه دارد
صبا در آن سر زُلف ار دل مرا بینیز روی لطف بگویش که جا نگه دارد
چو گفتمش که دلم را نگاه دار، بگفتز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد
سر و زر و دل و جانم فدای آن یاریکه حق صحبت و عهد و وفا نگه دارد
غبار راه گذارت کجاست تا حافظبه یادگار نسیم صبا نگه دارد
نمایش تفسیر
در همه حال تعادل را حفظ کنید. زیاده روی در هر کاری به شما بلا می رساند. اگر می واهید عهد و پیمان بین شما از بین نرود حد خود را حفظ کنید. در هر حال از خداوند کمک بطلبید. از دست بنده ی خدا کاری ساخته نیست.