غزل شماره ۴۰۵
به جان پیر خرابات و حقّ نعمت اوکه نیست در سر من جز هوای خدمت او
بهشت اگر چه نه جای گناهکاران استبیار باده که مستظهرم به همّت او
چراغ صاعقه آن سحاب روشن بادکه زد به خرمن ما آتش محبت او
بر آستانه میخانه گر سری بینیمزن به پای که معلوم نیست نیّت او
بیار باده که دوشم سروش عالم غیبنوید داد که عام است فیض رحمت او
مکن به چشم حقارت نگاه در من مستکه نیست معصیت و زهد بی مشیّت او
مدام خرقه حافظ به باده در گرو استمگر ز خاک خرابات بود فطرت او
نمی کند دل من میل زهد و توبه ولیبه نام خواجه بکوشیم و فرّ دولت او
نمایش تفسیر
حق صحبت با پیران را به جا بیاور و به تجربه های آنها بهائی قائل باش. انها تو را به جایی هدایت می کنند که آخرش بهشت برین است. شانس به تو رو کرده آن را از دشت نده. به بخت خویش لگد نزن. نوید خبری را به تو می دهند که سرشار از رحمت است. خودت همتی داشته باش که فر دولت در انتظار تو است.