غزل شماره ۴۰۶
گفتا برون شدی به تماشای ماه نواز ماه ابروان منت شرم باد رو
عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماستغافل ز حفظ جانب یاران خود مشو
مفروش عطر عقل به هندوی زلف ماکان جا هزار نافه مشکین به نیم جو
تخم وفا و مهر درین کهنه کشتزارآنگه عیان شود که بود موسم درو
ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سرّ اختران کهن سیر و ماه نو
شکل هلال هر سرِ مَه میدهد نشاناز افسر سیامک و ترک کلاه زو
حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاستدرس حدیث عشق بر او خوان و زو شنو
نمایش تفسیر
دوستانت به تو وفا نکرده اند و کارهایی را که برایشان انجام داده ای به نیم جو هم ارزش قائل نیستند ولی شما اجر و ثواب د راه خدا را در جایی دیگر دریافت می کنید. به سفری پرخیر و برکت می روید. گم شده ی بخت خویش را در آن سفر می یابید و درسعشق را در ان سفر می آموزید. انشاالله